احکام مهمی که امام راحل در دهم مهر ماه صادر کرد

کد خبر: ۱۲۱۶۹

تاریخ: ۱۰ مهر ۱۴۰۰ - ۱۳:۰۳

امام خمینی(س)،  در دهم مهر ماه احکام متفاوتی صادر کردند.

به گزارش خبرنگار آستان، امام خمینی (س) در دهم مهر ماه سال های مختلف احکام متفاوتی صادر کردند که در ادامه مطلب به آن پرداخته شده است:

حکم امام به عبدالرحیم ربانی شیرازی برای اعزام به منطقه فارس

امام خمینی در دهم مهر ماه سال ۵۹ در حکمی حجت الاسلام و المسلمین شیخ عبدالرحیم ربانی شیرازی را برای رسیدگی به مشکلات منطقه فارس منصوب کرد. متن حکم امام به شرح زیر است:

"بسم اللّه‌ الرحمن الرحیم

جناب مستطاب حجت‌ الاسلام آقای حاج شیخ عبدالرحیم ربانی شیرازی ـ دامت افاضاته

مقتضی است جنابعالی مسافرتی به منطقۀ فارس بنمایید، و چنانچه نارسایی ها و یا احیاناً اختلافاتی وجود دارد بر طرف نموده و در حفظ وحدت و همبستگی اهالی محترم منطقه سعی کافی را مبذول دارید.

از خدای تعالی موفقیت آن جناب را در انجام وظایف اسلامی مسئلت دارم. والسلام علیکم و رحمة‌ اللّه‌ و برکاته.

به تاریخ 22 ذی‌القعده 1400

روح‌ اللّه‌ الموسوی الخمینی"

حکم امام به موسوی همدانی برای امامت جمعه همدان

امام خمینی (س) در دهم مهر ماه سال ۶۳ مطابق با ششم محرم ۱۴۰۵(۱) در حکمی حجت الاسلام والمسلمین سید ابوالحسن موسوی همدانی را به امامت جمعه همدان منصوب کردند. متن حکم امام به شرح زیر است:

‌‌

‌‌"‌‌بسم الله الرحمن الرحیم ‌

‌‌جناب حجت الاسلام آقای حاج سید ابوالحسن موسوی همدانی ـ دامت افاضاته ‌

‌‌     طبق درخواست اهالی محترم همدان وتأیید دبیرخانۀ ائمۀ محترم جمعه ـ ایّدهم الله ‌‎ ‎‌تعالی ـ جنابعالی را به امامت جمعۀ شهرستان همدان منصوب می نمایم که ان شاءالله تعالی‌‎ ‎‌ضمن انجام این فریضۀ بزرگ الهی، مردم را به وظایف خطیر و حساسی که در راه‌‎ ‎‌خدمت به اسلام عزیز و انقلاب خونبار ملت شریف ایران دارند آشنا ساخته و از اختلاف‌‎ ‎‌وتفرقه بر حذر دارید. از خدای تعالی موفقیت جنابعالی و اهالی محترم همدان را در‌‎ ‎‌انجام هرچه با شکوهتر این نماز وحدتبخش مسئلت دارم. والسلام علیکم ورحمة الله .‌

‌‌به تاریخ ششم محرّم الحرام 1405‌

‌‌روح الله الموسوی الخمینی‌"
‌‎ ‎

‌‎صحیفه امام؛ ج ۱۹، ص ۸۴

۱ـ در صحیفۀ نور دورۀ 22 جلدی، ج 19، ص 69، ذیل تاریخ 12 / 7 / 63 درج گردیده است که به استناد تاریخ مندرج در نسخۀ خطی، تاریخ صحیح 10 / 7 / 63 است.

صحیفه امام؛ ج ۱۳، ص ۲۵۳