تویوتا سال‌ها پیش هاچ‌بکی را با موتور سنگین ۳٫۵ لیتری V۶ و محرک جلو راهی بازار کرده بود که به یکی از خاص‌ترین و کمیاب‌ترین خودروهای این شرکت تبدیل شد.

تویوتا به عنوان یک خودروساز معتبر ژاپنی، همواره به تولید مدل‌های کوچک و اسپرت علاقه‌مند بوده و در این زمینه سابقه‌ای درخشان دارد. خودروهایی نظیر سلیکا و سوپرا نمونه‌های بارز این رویکرد هستند. این شرکت اکنون با تمرکز بیشتر بر روی بخش پرفورمنس خود، مدل‌هایی همچون GR۸۶، GR کرولا و سوپرکار GR GT را توسعه داده است. با این حال، برخی از خودروهای اسپرت تویوتا در گذشته چندان مورد توجه قرار نگرفته و در سایه مانده‌اند؛ تویوتا بلید مستر G یکی از این نمونه‌هاست.

این خودرو به عنوان یک هاچ‌بک داغ و منحصر به فرد، به طور اختصاصی برای بازار داخلی ژاپن طراحی شده بود. تویوتا با قرار دادن یک موتور ۳٫۵ لیتری شش سیلندر و استفاده از سیستم تعلیق پیشرفته، یکی از جذاب‌ترین هاچ‌بک‌های ناشناخته دنیا را خلق کرد. موتور شش سیلندر بلید مستر G بر پایه مدل استاندارد بلید ساخته شده بود که خود به عنوان نسخه لوکس‌تر و رده‌بالاتری نسبت به هاچ‌بک آیوریس شناخته می‌شد. بلید بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲ تولید شد و هرگز به بازارهای خارج از ژاپن راه نیافت.

اگرچه بلید و آیوریس از نظر فنی شباهت‌هایی داشتند، اما بلید با طراحی متمایز کابین و بدنه، چراغ‌های LED عقب با لنز شفاف و فضایی لوکس‌تر، چهره‌ای جدی‌تر و متفاوت‌تر از یک خودروی اقتصادی معمولی به نمایش می‌گذاشت. بلید در سال ۲۰۰۶ تنها با یک موتور ۲٫۴ لیتری چهار سیلندر از خانواده موتورهای AZ وارد بازار شد، اما در سال ۲۰۰۷، مهندسان تویوتا نسخه مستر G را با موتور ۳٫۵ لیتری شش سیلندر معرفی کردند. این موتور بزرگ، بلید مستر G را به ۲۷۶ اسب بخار قدرت و ۳۴۴ نیوتن‌متر گشتاور مجهز کرد.

با این حال، تویوتا به جای استفاده از گیربکس دستی، یک گیربکس شش سرعته اتوماتیک را انتخاب کرد و از آنجا که خودرو دیفرانسیل جلو بود، قرار گرفتن موتور سنگین و حجیم مستقیماً روی چرخ‌های محرک می‌توانست مشکلاتی نظیر تأثیر گشتاور روی فرمان و کم‌فرمانی را ایجاد کند. به همین دلیل، شاسی خودرو دستخوش تغییرات جدی شد. سیستم تعلیق عقب از نوع تیر پیچشی استاندارد در آیوریس به نمونه دو جناغی در هر دو مدل بلید و بلید مستر G تغییر یافت تا هندلینگ و کیفیت سواری بهبود یابد و کم‌فرمانی کنترل شود. همچنین، ترمزهای بزرگ‌تر، فنرهای سفت‌تر، رینگ‌های آلومینیومی سبک‌وزن و لاستیک‌های پهن‌تر با فاق کوتاه‌تر در سایز ۲۲۵ روی خودرو نصب شدند تا نشان دهند تویوتا قصد ساخت یک هاچ‌بک داغ واقعی را داشته است.

با وجود این قطعات تقویتی و موتور بزرگ، بلید مستر G وزن نسبتاً سبکی در حدود ۱۴۷۰ کیلوگرم داشت و تنها حدود ۶۸ کیلوگرم از نسخه استاندارد سنگین‌تر بود. در تست‌های جاده‌ای، این خودرو عملکرد بسیار درخشانی از خود نشان داد و توانست طی ۵٫۸ ثانیه از سکون به سرعت ۹۷ کیلومتر بر ساعت برسد؛ آماری که از رقبای هم‌دوره‌اش نظیر آلفارومئو ۱۴۷ GTS با زمان ۶ ثانیه و فولکس‌واگن گلف R۳۲ با زمان ۶٫۲ ثانیه سریع‌تر بود. حداکثر سرعت خودرو روی ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت محدود شده بود، اما شایعات حاکی از آن است که پتانسیل دستیابی به سرعت ۲۵۵ کیلومتر بر ساعت را داشت.

تجمل و پرفورمنس در بلید مستر G به خوبی ترکیب شده بود. تویوتا این خودرو را به عنوان یک «هاچ‌بک رده‌بالا برای افراد بالغ و شیک‌پوش» معرفی کرد و مواردی چون داشبورد با روکش جیر و صندلی‌های چرمی را به صورت استاندارد در آن قرار داد. این سطح از تجمل به ندرت در دنیای هاچ‌بک‌های داغ دیده می‌شود، زیرا این خودروها معمولاً بر روی عملکرد تمرکز دارند. به همین دلیل، بلید مستر G هیچ‌گاه از بازار ژاپن خارج نشد؛ تقاضایی برای یک هاچ‌بک لوکس با موتور سنگین در اروپا یا آمریکا وجود نداشت و تویوتا تصمیم گرفت آن را انحصاری نگه دارد.

با توقف تولید خانواده بلید در سال ۲۰۱۲، این مدل نیز به کار خود پایان داد و امروزه با تعداد تولید محدود، به گزینه‌ای بسیار نایاب تبدیل شده است که در بازار خودروهای دست‌دوم ژاپن دادوستد می‌شود.