صد و بیست روز از شهادت قائد شهید انقلاب اسلامی می‌گذرد؛ از آن صبح سنگین که بمب‌های لعنتی امان ندادند و ما در ساختمان روبه‌رو، بی‌خبر از حضور ایشان، «أشهد أن لا إله إلا الله» خواندیم. حالا، پس از این روزها، تازه معنای حضور پدرانه‌ای را می‌فهمیم که در دل تاریخ و حافظه ملی ما جای گرفت. او پدری بود که ایران را با عقلانیت، صبر و آینده‌نگری از گردنه‌های سخت عبور داد؛ پدری که به زنان، جوانان، علم و مشارکت مردم باور داشت و جمهوریت را در کنار اسلامیت معنا کرد. بدرود پدر؛ میراث تو، راهی است که از استقلال، پیشرفت و عزت می‌گذرد و ما، فرزندان این خانه، با همان امید و آرامش، راهت را ادامه خواهیم داد.